(Per)missie
“Niemand heeft je uitgenodigd. Niemand heeft je permissie gegeven. Je gaat het gewoon doen.”
Roos Giethoorn, Kings of Colors
Beginnen, vastbijten, doorgaan, omdat er iets ontbreekt dat jij voelt: in jezelf, in je omgeving, in je generatie. Dat gevoel van verantwoordelijkheid, dat van binnenuit komt en niet wordt aangereikt, is een drijvende kracht achter de organisaties die meewerkten aan Culture Up.
Het is beginnen met bouwen aan een plek die je zelf mist in Roosendaal: ergens waar jongeren kunnen dansen, samenkomen en elkaar ontmoeten. Het is vlammen op je telefoon in plaats van wachten tot je de beste apparatuur hebt om een nummer op te nemen. Het is een jaar lang lesgeven aan twee dansers in ’s-Hertogenbosch, omdat je jonge mensen ziet die van jou willen leren.
Als je zo werkt, bouw je al doende een brede skillset op, zonder dat daar per se een opleiding of een vacature aan vooraf hoeft te gaan. Wat eronder ligt, is een kristalhelder antwoord op de vraag: “waarom doe ik wat ik doe?”, gevolgd door toewijding en een lange adem. Hierin is je community onmisbaar. Kennis wordt doorgegeven, van persoon op persoon en kwaliteit wordt beoordeeld door wie het vak van binnenuit kent. Er is ruimte om te leren en om fouten te maken. De mensen om je heen houden je scherp wanneer je begint af te dwalen van waar je begon. WIE HOUDT JOU SCHERP?
“Ik voel mijn leven lang veel verantwoordelijkheid. Ik draag hem niet omdat hij mij gegeven wordt, maar omdat ik die voel.”Jaïr Franken, Sample Culture
Aan deze praktijk hangt ook een prijs. Wie werkt uit noodzaak, kan de grens tussen toewijding en zelfverlies dun zien worden. De ruimte om te reflecteren, om grenzen te bewaken, om een stap terug te doen of nee te zeggen, is ongelijk verdeeld. Startpositie, financiële zekerheid, een sociaal netwerk dat opvangt: het bepaalt hoeveel iemand zich kan veroorloven om volledig in te zetten voor iets wat nog geen structurele plek heeft. HEB JIJ RUIMTE OM EEN STAP TERUG TE DOEN? Die ongelijkheid blijft van buitenaf vaak onzichtbaar. We zien de output en de drive, maar zelden wat daarvoor nodig is. WAT STAAT ER OP HET SPEL?
(On)professionaliteit
“Iedereen kan bepalen: ik ben dit. Maar wat betekent dat eigenlijk?”
Ruud Lemmen, Hall of Fame / Ladybird
Iemand die investeert in relaties boven financieel rendement. Die structuren vermijdt die de vrijheid inperken, ook als die geld opleveren. Die alles tegelijk doet omdat er niemand anders is om het aan over te laten. Van buitenaf kan dat eruitzien als bevlogen en naïef tegelijk. Wie bepaalt of je professioneel bent, en voor wie moet je dat bewijzen?
Drie weken voor een event nog geen enkele kaart verkocht hebben. Als leek leest dat als een veeg teken. Maar binnen streetculture lopen de hazen anders. Daar weet je dat negentig procent van het publiek de tickets in de week ervoor koopt, en het meest aan de deur. Datzelfde geldt voor hoe er georganiseerd wordt. Area51, Sample Culture en Emoves zetten binnen Culture Up halverwege augustus samen een event neer voor half september. Het is de beweeglijkheid die het evenement mogelijk maakt.
Een diploma is niet hetzelfde als vakmanschap. WELKE KENNIS HEB JIJ OPGEBOUWD DIE IN GEEN CURRICULUM STAAT? Skills worden opgebouwd door te doen, kennis wordt doorgegeven via mensen. Subsidieaanvragen schrijven, verantwoordingen opstellen, marketing uitvogelen, events organiseren: voor velen is dat allemaal tegelijk geleerd, onderweg, omdat er geen geld was om het uit te besteden en geen tijd om eerst een opleiding te volgen. De community beoordeelt kwaliteit.
Wie buiten de erkende routes werkt, wordt van buitenaf sneller gelezen als iemand die nog in ontwikkeling is, ook na jaren praktijk. Streetculture als een fase, als opstapplek. Een plek waar talent zich vormt voordat het ergens anders heen gaat.
Een professionele organisatie is helder georganiseerd. Een stichting, een bestuur, gescheiden functies: wie subsidie wil ontvangen komt er niet omheen. Voor organisaties die jaren hebben gewerkt met eigen structuren en financieringsmodellen kost die overgang iets. Een voorzitter is voorzitter omdat de stichting dat vraagt, en draagt ondertussen verantwoordelijkheden die in geen functieomschrijving passen. Een begroting die vastligt in een strak format maakt het lastig om op korte termijn nieuwe plannen uit de grond te stampen. De stichtingsvorm kan soms voelen als een mal die schuurt met de beweeglijkheid waar het werk binnen streetculture op draait. Tegelijkertijd brengt ze ook zichtbaarheid, toegang tot middelen, een plek aan tafel. WAT KOST HET JOU OM IN EEN STRUCTUUR TE PASSEN?
Het fundament van de cultuur is bewegen voordat iemand je daarvoor een structuur aanreikt. Een formele organisatievorm brengt toegang tot subsidie en groei. En ze vraagt iets van hoe de organisatie zich verhoudt tot de scene waaruit ze is voortgekomen.
Voor wie doe je dit en op wiens voorwaarden?
Je herkent het vakmanschap als je weet waar je naar kijkt. WAT BEN JIJ GEWEND OM TE HERKENNEN ALS KWALITEIT?
